PDA

View Full Version : نکی کہانی



الکرم
05-02-2012, 06:43 PM
اَج جدوں اوہ آلُو چھولیاں دی چھابڑی سر تے رکھ کے آپنی جھگیوں باہر نکلیا تاں اوہدیاں اکّھاں وچ اتھرو سن ۔ اوہنے ایہناں اتھرواں دے جھولے وچوں اوس بستے ول تکیا جیہڑا اوہدے ہتھ وچ پھڑیا ہویا سی۔ ایہہ بستہ ای تاں اوہدے اتھرواں دا کارن سی۔
اوہ نکّا دکاندار جدوں سگویں دی سگویں چھابڑی لے کے گھر پرت آیا تاں اوہدی ماں پریشان ہو گئی۔ ایدوں پہلاں جدوں وی اوہ گھر آوندا تاں اوہدے سارے آلو چھولے وکے ہوندے ۔ اوہدی خالی چھابڑی ویکھ کے ماں بوہت خوش ہوندی تے اوہنوں بڑا پیار کر دی ۔ پر اج پریشان سی۔ ایسے پریشانی وچ اوہنے پُچھیا "پُترا کیہ گل اے ، اج سگویں چھابڑی لے کے گھر آ گیا ایں۔ـ"
اوہنے کوئی جواب نہ دتا۔ اوہ نیویں پا کے کھلوتا رہیا ، جیویں اوہنے کوئی جُرم کیتا ہووے ۔
اوہدے موڈھیاں وچ بستہ ویکھ کے اوہدی ماں نے پُچھیا۔ "توں ایہہ بستہ کتھوں لیااے۔"
اوس نکّے دکاندار نے سمجھیا جو شائد اوہدی ماں اوہدے موڈھیاں وچ بستہ ویکھ کے خوش اے ۔ ایسے لئی اوہنے آپنے بلّھاں وچ ہاسالیا کے جواب دتا۔
"ایہہ بستہ میں اوہ ساہمنے جیہڑی وڈّی ساری کوٹھی اے نا، اوتھوں چُکیا اے مینوں ایہہ بڑا چنگا لگیا اے ماں، کیہ میں ایہنوں موڈھیاں وچ پا کے اوس کوٹھی وچ رہندے ہانیاں ورگا لگناں ؟ کیہ ہن میرے لیڑے اوہناں ورگے سوہنے ہو جاسن کیہ میں آلو چھولے ویچنے چھڈ دیساں۔" اوہنے ایہہ ساریاں گلّاں اکو ساہ وچ ایس طرح کہہ دتیاں جیویں ایہہ گلّاں چراں توں اوہدے سنگھ وچ اڑیاں رہیاں ہون تے کسے اجیہے ویلے دی اُڈیک وچ ہون۔
پر اوہدی ماں نے ایہہ ساریاں گلّاں جیہڑیاں اوہدیاں سدّھراں سن اکّو گلّ نال مدھ کے رکھ دتیاں ۔
"مینوں نہیں پتاایہناں گلاّں دا ، بس ایہہ بستہ تیرے کول نہیں ہونا چاہیدا جا ایہنوں ہُنے ای اوتھے رکھ کے آ جتھوں چُکیا سی، نالے ایہہ آلو چھولے ویچ کے آ، ساجھرا ای اجے وک جان گے، جے تُوں میری گل نہ منّی تاں چمڑی اُڈھیڑ دیاں گی۔"
ایہہ گل کہندیاں اوہدی ماں دیاں اکھیاں وچ اتھرو آ گئے ۔ پر اوہ بال سی۔ ماں دیاں اتھرواں نوں نہ سمجھ سکیا۔ اوہ اتھروُ جیہڑے تریل دے تُبکے معلوم ہوندے سن۔ اوہنے نیویں پا لئی تے سوچن لگ پیا۔
ماں نوں کیہ پتہ ہووے جو ایہدا دل کیویں ایس بستے لئی لوچدا ہوندا سی اوس ویلے جدوں اوہ کوٹھی دے بُوہے دے کولوں دی لنگھن لگدا تاں اوہدے پیر آپنے آپ رُک جاندے ۔ اوہ آلو چھولیاں دی چھابڑی بھوئیں تے رکھدا تے اندر لے بُوہے ول تکن لگ جاندا۔ جدوں اندر لے بوہیوں اوہدے جتنی عمر دے مُندے سوہنے سوہنے بستے گلے وچ پا کے نکلدے تاں اوہدیاں نظراں اوہناں تے ٹک جاندیاں ۔ اوہ سوچن لگ جاندا ۔
اجیہا بستہ میرے کول کیوں نہیں ۔ کیہ میں ایہناں ورگا نہیں ۔ ایہہ آلوچھولے کیوں نہیں ویچدے ، میں کیوں ویچناں جدوں ایہہ کار وچ بہہ کے شوں کر کے میرے کولوں لنگھدے نیں تاں میرے ول کیوں نہیں تکدے۔
اوہ پھیر سوچدا۔ شاید ایہناں کول بستے نے تے میرے کول آلوچھولیاں دی چھابڑی ۔ کیہ ایہہ چھابڑی اوہناں نوں چنگی نہیں لگدی ۔ میں ایہہ ساریاں گلّاں ماں کولوں ضرور پُچھّاں گا۔ پر جدوں اوہ ماں کولوں پچھدا تاں ماں اوہنوں چُپ کرا دیندی۔
" ایہو جیہیاں گلّاں تیرے سوچن دیاں نہیں۔ تُوں آپنی دُکانداری ول دھیان رکھیا کر۔ ـ
ماں دا ایہہ جواب سُن کے چُپ تے اوہ کر جاندا۔ پر اوہدیاں سوچاں تے بنّھ نہ ماریا جاندا۔
اک دن دی گل اے اوہ کوٹھی دے ساہمنے کھلوتا سی ۔ چھابڑی اوہدے پیراں وچ پئی ہوئی سی تے اوہ ساہمنے بُوہے ول تک رہیا سی۔ اینے نوں اوہ ہانی بستے گلاں وچ پا کے اندروں نکلے تاں سدُھے باہر لے گیٹ ول آ گئے شاید اوہناں اج کار تے نہیں جانا سی۔ باہر آ کے نوکر نوں اُڈیکن لگ پئے۔ اوہناں ہانیاں نوں آپنے نیڑے ویکھ کے اوہدا دل دھڑکن لگ پیا۔ اوہدا دل چاہوندا سی پئی اوہ اوہناں پچھے پئی ایہہ چھا بڑی لے لین تے اک بستہ دے دین ، آپنے بستیاں ورگا۔ سوہنا۔ پر دل دی دھڑکن نے اوہنوں ہوڑ دتا۔ اینے نوں نوکر اندروں نکلیا ، اوہناں کولوں بستے پھڑے تے اوہ سارے سکول دل ٹُر پئے۔ اوہدا دل کیتا پئی اج اوہ رج کے رووے تے سارا دن روندا رہوے ۔ پر کتّھے اوہنے تے دُکانداری کرنی سی ، عابد چوک دے موڑ کول بہہ کے۔
اوس دیہاڑے اوہ بوہت خوش سی، کیوں جو اوہ بستہ جیہنوں اوہ مدتّاں توں لوچ کہانی نہیں ۔ اوہ جدوں ہر روز وانگر اوس کوٹھی دے بوہے کول آ کے کھلوتا ، اندر جھاتی ماری ، ویکھیا پئی اوتھے کوئی نہیں تے بستہ ولان وچ کُرسی تے پیا اے ۔ اوہنے حوصلہ کر کے اوہ بستہ چُک لیاندا ۔ باہر آ کے اوہنے چھیتی نال چھابڑی سر تے رکھی ۔ بجائے عابد چو ک ول جان دے گھر نوں مُڑ آیا۔ اج اوہ دُکانداری نہیں کرنا چاہوندا سی۔ کیوں جو اوہنے سوچیا سی جو شاید اوہدی ماں ایس بستے نوں موڈھیاں وچ ویکھ کے اوہدے وانگ ای خوش ہووے ۔ اوہ ماں نوں آکھسی ماں مینوں اج نویں کپڑے سوا دے ۔ نویاں کپڑیاں نال ایہہ بستہ بڑا ای چنگالگے گا۔ نالے ہُن میں آلو چھولے نہیں ویچنے ۔ ہُن میں چنگے کپڑے پا کے آپنے ہانیاں نال کار وچ بہہ کے جاساں۔
پر ماں کول تے اکّو جواب سی ۔ جیہڑا اوہنے دل تے پتّھر رکھ کے سُن لیا سی۔
جے تُوں ایہنوں آپنے ہتّھیں اوتھے نہ رکھ کے آیا جتھوں چُکیا سی تاں میں تیری چمڑی لاہ دیاں گی۔ ہاں نالے ایہہ چھابڑی وی چُک ، ویچ کے آ آلو چھولے۔
اوہنے چھابڑی سر تے رکھ بستہ ہتھ وچ پھڑیا تے جھُگیوں باہر آ گیا۔ اوہدیاں اکّھاں وچ اتھرو سن۔ اوہنوں انج معلوم ہویاجیویں ایہہ اتھرو اوہدیاں الّھڑ سوچاں دیاں قبراں ہون ۔ جدوں اوہ اگانہہ پیر پٹن توں پہلاں پچھانہہ پرت کے ویکھن لگیا تاں جُھگی دے بُوہے کول اوہدی ماں کھلوتی سی، جیہدیاں اکّھاں وچ موٹے موٹے ہنجھو سن۔

حنیف باوا
http://www.wichaar.com/news/316/ARTI...009-01-16.html

این اے ناصر
05-02-2012, 08:20 PM
میرے خیال میں یہ سرائیکی زبان لگ رہی ہے۔ ویسے پڑھنے میں کچھ دشواری ہورہی ہے۔ پلیزترجمہ توکردیں۔

الکرم
05-03-2012, 01:31 PM
میرے خیال میں یہ سرائیکی زبان لگ رہی ہے۔ ویسے پڑھنے میں کچھ دشواری ہورہی ہے۔ پلیزترجمہ توکردیں۔


جی جناب یہ سرائیکی نہیں ہے
مگر میں حیران ہوں کہ اگر یہاں پنجابی نہیں پڑھی جاتی تو یہ تھریڈ کس لیے بنایا گیا ہے
اور آپ کے لیے میں ترجمہ بھی کر دوں گا

بےباک
05-03-2012, 06:56 PM
بہت خوب ،میں نے تو پنجابی کہانی کو پڑھ لیا ۔ ہربندہ رواں پنجابی نہیں پڑھ سکدا ، روانی وچ بولنا تے پڑھن وچ وڈا فرق ہے ،
واقعی ایک غریب بچے کی تمنائیں ہیں ۔ الکرم صاحب ، تہاڈی بُہتی بہتی مہربانی ، کہانی بہت چنگی اور مقصد والی اے ،
اکھاں کھول دتیاں تساں نے ،
بہت بہت شاندار

زیرک
08-02-2012, 11:53 PM
سدھراں دا قبرستان کہہ سکدے آن اسی ایس سچ کہانی نوں۔ ایہو جیئے کردار ساڈے آلے دوالے نظر آؤندے نیں، رب سبھناں دیاں مراداں پوریاں کرے، آمین۔

انجم رشید
08-03-2012, 11:38 AM
سدھراں دا قبرستان کہہ سکدے آن اسی ایس سچ کہانی نوں۔ ایہو جیئے کردار ساڈے آلے دوالے نظر آؤندے نیں، رب سبھناں دیاں مراداں پوریاں کرے، آمین۔


السلام علیکم یہ کہانی آس پاس تو کیا نزدیک کی کہانی ہے شاید میں بھی یہ کردار نبھا چکا ہوں یہ پاکستان کے 80 فیصد لوگوں کی کہانی ہے ۔
شکریہ الکرم بھای